|+| نوشته شده توسط سحر در Wed 21 Sep 2005 و ساعت 18:49 | 

عکس

سلام به همگی

این هم عکس های نهمین جشن خانه سینما

ببخشید دیر شد

|+| نوشته شده توسط سحر در Wed 21 Sep 2005 و ساعت 18:43 | 

فروش فیلمهای روی پرده

فروش سينماهاى تهران اعلام شد

فروش سينماهاى تهران تا ۱۸ شهريور ماه اعلام شد و فيلم «نوك برج» (كيومرث پوراحمد) عنوان پرفروش ترين فيلم هفته را به خود اختصاص داده است. اين فيلم كه دومين فيلم اكران شده «كيومرث پوراحمد» طى سال جارى است، پس از گذشت ۱۷ روز و با در اختيار داشتن ۱۶ سالن فروش، خود را از مرز صد ميليون تومان گذراند . فيلم «بيد مجنون» پس از گذشت يك ماه و ۱۰ سالنى كه در اختيار داشته است، فروش خود را از مرز دويست ميليون تومان گذراند . فيلم «سالادفصل» (فريدون جيرانى) پس از گذشت ۲۸ روز و با از دست دادن برخى سالن هاى خود با ۷ سالن فروش، خود را به ۱۷۰ ميليون رساند نخستين تجربه سينمايى «رامبد جوان» به نام اسپاگتى در ۸ دقيقه هم پس از گذشت ۲۴ روز و ۱۵ سالن سينمايى كه روى پرده آنها قرار دارد، تنها به فروش ۲۴ ميليون اكتفا كرده است.فيلم برگزيده جشن نهم سينماى ايران، به رغم تبليغات زيادى كه در اختيار دارد پس از ۴۶ روز البته تنها ۵ سالن فروش خود را به ۱۴۷ ميليون تومان رسانده است.

 

|+| نوشته شده توسط سحر در Fri 16 Sep 2005 و ساعت 21:24 | 

نقدی برنوک برج

نقدی بر نوک برج
می خواهم زنده بمانم

"نوک برج" دومین فیلم "پوراحمد" است که امسال به فاصله 6 ماه به نمایش در می آید. پس قبل از هر چیز حس کنجکاوی مخاطب را بر می انگیزد که خواسته و هدف او را از ساخت و نمایش فیلم در این مدت کم دریابد. اما بیایید با کمی دقت ببینیم که آیا "نوک برج" حرف تاره ای برای تماشاگرانش دارد یا نه؟!

قبل از نقد و تحلیل باید نکته ای را یادآور شد و آن اینکه نقد "نوک برج"، نقد "پوراحمد" و یا سینمای او نیست، بلکه در واقع نگاهی است به وضعیت نابسامان سینمای ایران که همچنان بین فیلمهای هنری (جشنواره ای) و فیلمهای گیشه ای بلاتکلیف مانده است.

"نوک برج" هم مانند ساخته قبلی "پوراحمد" ("گل یخ") شاید در پی یافتن راه حلی است تا بتوان دوباره مخاطب را با سینما آشتی داد اما چگونه و به چه قیمتی ؟ صرف وجود بازیگرانی چون "محمدرضا فروتن" و "نیکی کریمی" موجب آمدن مردم به سالنهای سینما می شود؟

 

با سابقه ای که از "پو راحمد" در ذهن دارم ، فکر می کنم که او هم مخاطب خود را می شناسد و هم آنقدر با هوش هست که جذابیتهایی در فیلم خود بکار برد تا مخاطبان تا انتها همراه فیلم باشند. علاوه بر این در "نوک برج" او از نویسنده ای استفاده کرده که تجربه نگارش متنهای جدی و طنز بسیاری را در کارنامه خود دارد.

اما با تمام این تمهیدات همچنان نتوانسته کشش و جذابیت لازم را ایجاد نماید. برای روشن تر شدن موضوع  چند نمونه را به خاطر بیاورید ، حضور شخصیتی به نام "بهمن" با بازی "امیرحسین صدیق" در منطق روایی فیلم جانمی افتد و علت آن به گمانم شوخیهای بی وقفه و گاه کم ارزشی است که باعث میشود فیلم از مسیر خود خارج شده و بیشتر به سوی هجو کشیده شود ، یا "نگار"،منشی مطب "لیلا" که معلوم نیست به چه دلیل، اینچنین شخصیتی (کلیشه ای و منفعل) برایش در نظر گرفته شده است. به عنوان مثال منشی بیمارستان در فیلم "خانه ای روی آب " را در ذهن خود مجسم کنید، با دانستن این نکته که در آن فیلم نیز این شخصیت به نسبت سایر شخصیتها،کاراکتری اغراق شده به نظر می رسید ولی هم کارکرد خود را به خوبی به نمایش می گذاشت و هم به نوعی گوشه ای از طیف مورد نظر کارگردان را منعکس می کرد، در صورتیکه در "نوک برج" چنین نیست و بیننده تا آخرین لحظات هم علت وجود این شخصیت را نمی یابد.

 

 

حال اگر بخواهیم از دریچه ای دیگر به فیلم نگاه کنیم شاید بتوان برخی از مشکلات فیلم را به نوعی توجیه کرد. قبلا هم اشاره کردم که "پوراحمد" آنقدر مخاطب و محیط خود را می شناسد که بتواند حرف خود را در قالبهای مختلف برای آنها به نمایش بگذارد پس می توان وجود چنین شخصیتهایی را وزنه های کمیک داستان محسوب کرد تا مخاطب از ابتدا تا انتها با پیگیری ماجراهای اتفاق افتاده پیرامون آنها جزئیات و داستان اصلی را دنبال کند. در واقع او می خواهد فیلم ازافتادن به ورطه احساسات گرایی نجات یافته و با این تلنگرهای طنز، نوعی کمدی عاشقانه ارائه دهد. ولی متاسفانه ابزار لازم را در اختیار ندارد:

"فروتن" و "کریمی" با هیچ منطقی به درد هم نمی خورند!عشق دیرهنگام آنها از دید مخاطب توجیه منطقی و یا حتی احساسی ندارد(حداقل عشق و علاقه میان "امیر" و"شیما" را میتوان به دلیل احساسات  جوانی و بی تجربگی آنها توجیه کرد)حتی تیپ و منش بازیگران انتخاب شده با نقشهایشان سنخیتی ندارد به تمام اینها اضافه کنید: عدم تطابق صدای" بهروز" ("محمدرضا فروتن")با موقعیت و شعری که برای "لیلا" می خواند،نگهبانی که به همه کمک می کند تا به هم نزدیک شوند،"بهمن"که با "لیلا" همکلاسی بوده و با شناخت دقیق و فوق العاده ای که نسبت به زنان دارد می خواهد همه چیز به خیر و خوشی به سرانجام برسد و مهمتر از همه اینکه در این دنیای پرآشوب قصه اصلی(خودکشی "امیر" به خاطر نرسیدن به خواسته اش(ازدواج با "شیما")) کلا به فراموشی سپرده می شود!

این از هم گسیختگی که بیش از هر قسمت دیگری در انتهای داستان وبا پایین آمدن "امیر" از برج و علنی شدن علاقه "لیلا" و "بهروز" نمایان می شود ، نشان از آن دارد که فیلمساز نمی تواند و یا نمی خواهد که بین عناصر تشکیل دهنده فیلمش ارتباطی منطقی برقرار کند(شاید اصلا خود فیلم را نیز به هجو گرفته است!)، اما به هر روی باید بداند که داستان فیلم وساختارآن بیش از هر چیز از این عدم انسجام رنج می برد. 

به هر حال نباید از یاد ببریم که " پوراحمد" با کارهای موفق پیشین خود ، اعتباری را کسب کرده که واسطه یک یا دو فیلم متوسط کمرنگ نمی شود و همین موضوع موجب می شود مخاطبانی که برای تماشای اثری از او به سینما می روند توقعی ورای سینمای تجاری و کلیشه ای داشته باشند.(دوستداران سینما هنوز"شب یلدا" و "خواهران غریب" و "به خاطر هانیه" را از یاد نبرده اند.)اکنون فقط می توانیم تا فیلم بعدیش صبر کنیم و آرزو کنیم که بتواند فیلم مورد علاقه خود را در آینده ای نه چندان دور بسازد(می دانیم که می تواند) . برای فیلمسازی که با لحظه لحظه فیلمهایش زندگی می کند این بهترین وکمترین آرزوست. 

 

 

|+| نوشته شده توسط سحر در Fri 16 Sep 2005 و ساعت 14:22 | 

مروری بر فیلمهای فریدون جیرانی

 

اگرچه فريدون جيرانى تا امروز شش فيلم كارگردانى كرده است، اما پيش از آنكه فيلمسازى را شروع كند در فيلمنامه نويسى چنان كارنامه پركارى دارد كه بيش از كارگردان او را به عنوان فيلمنامه نويسى حرفه اى مى شناسيم. او متولد ۱۳۳۰ است و در ۱۳۵۹ يعنى در ۲۹ سالگى اولين همكارى هايش را در نوشتن فيلمنامه آغاز كرده است. همكارى هاى او در نوشتن فيلمنامه با «آفتاب نشين ها»ى صباغ زاده آغاز شد و با «رهايى» صدرعاملى و «پرونده»ى صباغ زاده در ۱۳۶۲ ادامه يافت. از ۱۳۶۲ جيرانى ديگر نويسنده فيلمنامه بود نه همكار نويسنده. آن هم نويسنده فيلمنامه هايى چون سناتور (مهدى صباغ زاده -۱۳۶۲)، گل هاى داوودى (رسول صدرعاملى - ۱۳۶۳)، زير بام هاى شهر (اصغر هاشمى - ۱۳۶۸ ) و نرگس (رخشان بنى اعتماد _ ۱۳۷۰) كه همگى فيلم هايى مطرح و قابل تأمل بودند. در اين ميان فيلم هاى متوسطى چون در آرزوى ازدواج (اصغر هاشمى _ ۱۳۶۹) و در كمال خونسردى (سيامك شايقى _ ۱۳۷۳) نيز در شمار كارهاى او هست و در اين ميان، دستيارى كارگردان و مجرى طرح نيز از جمله فعاليت هايى است كه در كارنامه او يافت مى شود.
يك سكوت چهار ساله، جيرانى ِ فيلمنامه نويس سال ۱۳۷۳ را از «دركمال خونسردى» به جيرانى كارگردان «قرمز» در ۱۳۷۷ بدل كرد. اگرچه فيلم «صعود» در سال ۱۳۶۶ به وسيله او نوشته و ساخته شد (صعود، اولين فيلم جيرانى، تجربه اى چندان موفق نبود و مجله فيلم از جيرانى خواست تا خودش روى فيلمش نقد بنويسد!) اما دوران تداوم فيلمسازى او از ۱۳۷۷ تا امروز است. از آن زمان تا همين امروز كه فيلم «سالاد فصل» او بر پرده سينماها است جيرانى پنج فيلم ساخته، و فيلم آخرش «ستاره ها» نيز در حال اتمام است.
آغاز فيلمسازى او، بيش از روند پيشروى اش حرف براى گفتن دارد. «قرمز» آنقدر فيلم متفاوتى براى زمان خود بود كه حتى بيش از «آب و آتش» و «شام آخر» كه موضوعاتى در حدود تابوهاى اجتماعى داشتند براى آن پرونده و نقد و بحث چاپ شد. حتى مى توانيم يك سير نزولى براى حساسيت زايى فيلم هاى او در نظر بگيريم. چراكه حساسيتى كه «قرمز» ايجاد كرد بسيار بيش از «آب و آتش» بود، و.... اين سير تا آخر ادامه داشت. امروز كه «سالاد فصل» را مى بينيد شايد اين سئوال بدى نباشد؛ كه چرا «قرمز» آن همه واكنش و بحث ايجاد كرد ولى «سالاد فصل» چندان مزيتى بر فيلم هاى هم دوره خود ندارد، كه البته اين مسئله نه امروز و به صورت دفعى، بلكه به تدريج و در طى تماشاى يك به يك فيلم هاى جيرانى در اين چند سال رخ نموده است. مسئله «ژانر» در آثار جيرانى مهم ترين بخش كار اوست. او به لزوم تجربه كردن ژانرهاى مختلف و كار نشده در ايران اعتقاد راسخ دارد. نحوه روبه رو شدن او با طرح قصه هايى كه سال هاست به يك شكل استفاده مى شوند و ديگر چيزى براى گفتن ندارند، از همان قصه هاى تكرارى فيلم متفاوت «قرمز» را بيرون آورد. تفاوت و نوگرايى، برگ برنده جيرانى در «قرمز» بود. و اعتقاد او به امتحان كردن ژانرهاى تازه نيز به همين نوگرايى ها اشاره دارد. با توجه به زمان ساخت و اكران فيلم كه سال ۷۷ بود، و تغييرات نسبى سينما در زمينه هاى مختلف تنها زمزمه هاى اميدوارانه اى براى آينده بود، «قرمز» ناگهان تابوها را شكست و از تمامى جهات از قصه و نوع پرداخت يك درام خانوادگى به صورت يك تريلر جنايى گرفته تا نوع تازه پرداخت شخصيت زن و نيز پوشش نزديك به واقعيت آن، يك اثر تازه و حساسيت زا و واكنش برانگيز شد. حتى تيزرهاى تبليغاتى آن طراحى متفاوتى داشت كه پيش از اكران و در زمان اكران بسيار در فروش بالاى فيلم مؤثر بود. اگر بخواهيم با نگاه مضمون گرا نيز آن را تجزيه كنيم، فيلم خشنى بود كه در رد خشونت در خانواده گام برمى داشت. (اما بهتر است با اين نگاه آن را تحليل نكنيم!) فيلم را بهتر است فيلمى ترسناك و دلهره آور بدانيم تا هرچيز ديگر، هرچند كه جيرانى خود اعتقاد دارد جنايت ها همه ريشه هاى اجتماعى دارند، اما از سبك كارگردانى او در قرمز پيدا است كه او به استفاده درست از عناصر دلهره براى درآوردن صحنه هاى ترس بيشتر اهميت مى دهد تا شكافتن دلايل اجتماعى و يا هر چيز ديگر اختلاف اين زوج. و همين دليل موفقيت او شد. چراكه كارى كه او در برخورد با اين قصه واقعى انجام نداد و پس زد، همان بود كه ديگران سال ها انجام دادند و فقط به آثار ملودرام اجتماعى و خانوادگى رسيدند و بس. اما از سويى نبايد انكار كرد كه او رد پاهايى از ته مايه هاى كم رنگ دلايل اختلاف اين زوج را در فيلم گنجانده و به اصطلاح فيلم را در خلأ رها نكرده است؛ اشاره هاى كمرنگى كه نه در محور اصلى قصه بلكه در حاشيه قرار دارند از اين جمله اند؛ مانند نگاه او به ناصر در زمان نگارش فيلمنامه و نيز هدايت بازى فروتن، كه به خوبى به يك نوكيسه بازارى انجاميده است. و اين در تقابل با منش «هستى» كه يك تحصيلكرده متعلق به خانواده اى فرهنگى است بسيار خوب و ضمنى به پيش زمينه هاى اختلاف اشاره مى كند. صحنه هاى دادگاه كه كم و بيش مستندوار گرفته شده اند نيز اشاره اى ديگر به نمونه هاى واقعى جامعه هستند. اما نكته بااهميت اين است كه جيرانى به هر صورت قرمز را فيلمى اجتماعى از آب درنياورده و مى خواسته ژانر دلهره را بيازمايد. در مقايسه با ساموئل خاچيكيان كارگردان مشهور به سبك دلهره كه گفته مى شد آثار او بدون ريشه يابى اجتماعى و فقط دلهره آور بودند، جيرانى سعى كرده زيربناهاى اجتماعى را ناديده نگيرد و فيلم را از خطر غيرقابل باور شدن برهاند.
از سوى ديگر جهت گيرى برخى منتقدان زن نيز در برابر اين فيلم جالب بود، ظاهراً فيلم هايى مثل «عشق + ۲» و «مرد عوضى» كه از سوى آنها به فيلم هاى دوزنه و منفور مشهور بود زمينه را براى لذت بردن آنها از شخصيت پردازى «هستى» در قرمز مهيا كرده بود! اما گذشته از اينها، حقيقتاً هم «هستى» نه فقط در مقايسه با فيلم هايى كه نام برده شد بلكه نسبت به نگاه كلى كه تا آن زمان وجود داشت شخصيتى متفاوت داشت. او هديه و طلاى شوهر را قبول نمى كرد چون زير بار كتك هم دوست نداشت برود. اصلاً هم عاشق بازى هاى ناصر دل او را به ترحم هاى بى منطق نمى خواند و درهرصورت كتك زدن و بى اعتمادى او را عملى حيوانى و ناشى از بى فرهنگى او مى دانست. دليل ترك شغل او هم درخواست دادگاه بود و اينكه از پاشيده شدن زندگى اش پيش گيرى كند نه اينكه فكر كند كتك زدن مردش از محبت بيش از اندازه اوست. و از همه مهم تر پايان بندى فيلم، كه مقاومت «هستى» در برابر طلاق و منتظر ماندن او براى كشتن ناصر و برخورد كاملاً شوك آور و تكرار نشده اى با قضيه بود.
ويژگى ديگر «قرمز» در استفاده از ترانه اى عاشقانه بود كه آن زمان كم كم باب شده بود اما در اين فيلم كاربرد دراماتيك داشت. اين ترانه از سويى بيننده را به شخصيت ناصر نزديك مى كرد و آن را به جاى بروز احساسات شخصى او به كار مى گرفت، و از سوى ديگر سه بار در فيلم پخش مى شود كه بار آخر درواقع اين هستى است كه دارد آن را گوش مى دهد و با چاقوى بزرگى انتظار ناصر را مى كشد. و ترانه اى كه نشان ناصر بود حالا گويا نفوذ روح نامتعادل او در هستى و استحاله هستى به زنى قاتل را هشدار مى دهد.
• شكل گرفتن سه گانه اول

وقتى جيرانى عنصرتقابل آدم هاى دو قشر، و محوريت يك زن امروزى را كه در فيلم «قرمز» جاى داشت قابل بسط ديد، نياز به ساخت آثار تكميل كننده قرمز در او به سه گانه اول او منتهى شد؛ بعد از «قرمز»، «آب و آتش» و «شام آخر» نيز ساخته شد. پايدارى او براى امتحان كردن ژانر ها در «آب و آتش» هنوز هم ديده مى شود كمااينكه اين فيلم تا حدودى به ژانر نوار پهلو مى زند. از سويى، تعليق نيز هنوز در فيلمش عنصرى اصلى است، تعليق اصلى فيلم روى شناختن مريم و زندگى او توسط على قرار گرفته، كه با وارد شدن به خانه او تا حدى به تعليق شناخت مجيد شهلا توسط بيننده چرخش پيدا مى كند. از ميانه هاى ماجرا با گنجاندن سكانس خانه مادر مريم، فيلمساز قصد دارد مريم را به عنوان تك محور تعليق حفظ كند اما جذابيت شخصيت مجيد شهلا اين اجازه را نمى دهد. فيلم همچنان بر محور زندگى زنى امروزى مى گردد اما آيتم موفق و مهم آن بيشتر شخصيت مجيد شهلا است. با نگاهى كلى، اساساً «آب و آتش» نسبت به قرمز «شخصيت پردازى شده تر» است. در قرمز به نشانه هايى از شخصيت ها اكتفا شده و در نزديك شدن به آنها يك خوددارى عمدى و قوى حس مى شود، اما «آب و آتش» اتفاقاً شخصيت هايى پرتناقض و در نتيجه پركشش دارد. گرچه، اين اشاره نبايد باعث شود خط اصلى بحث مان را گم كنيم، اينكه در قرمز، فيلمساز اصرار به ساختن فيلمى سرد و در عين حال جذاب دارد كه شخصيت هاى آن دست يافتنى نباشند. اما «آب وآتش» كاملاً پوسته قضيه را مى شكافد. و البته به بار ننشستن كنكاش و شكافتن زندگى مريم و مجيد و زن ديگرى كه با آنهاست، نه عمدى، بلكه نتيجه تلاش ناكافى كارگردان براى رسيدن به آن است. گرچه، اصلاً نمى توان مطمئن بود كه اين نقص ناشى از تلاش ناكافى است، مطمئناً نويسنده/ كارگردان مى دانسته چه كند اما نمى توانسته. چراكه قصه و شخصيت ها و از همه مهم تر روابطى كه جيرانى براى آنها در نظر گرفته، آن سوى خطوط قرمز منكراتى هستند. چيزى كه در اين فيلم جالب است اين است كه «محدوديت» همان عاملى است كه فيلم را پركشش و كنجكاو برانگيز كرده است چراكه چنين شخصيت هايى در سينماى ما كار نشده اند و در همين حد هم براى مردم سئوال برانگيز و جذابند. از سوى ديگر همين محدوديت اجازه نمى دهد جيرانى كارش را به درستى انجام دهد و ته و توى ماجرا را درآورد، پس محدوديت كاركردى دوگانه يافته است؛ هم مثبت و هم منفى. شام آخر، آخرين اثر سه گانه اول است. هنوز مركز ماجرا يك زن امروزى است، اما تعليق و دلهره از آن رخت بربسته است. آوردن صحنه قتل به اول فيلم و قرار دادن آن به عنوان سكانس آغازين، هرگونه حس تعليق را مى كشد و نريشن فيلم كه از زبان دايه خانه گفته مى شود و زاويه نگاه به ماجرا را به زنى عامى مى دهد، آشكارا رويكردى به يك سينماى قصه گوى سهل گير است. «شام آخر» البته يك نقطه ضعف اش در ادامه فيلم «آب وآتش» شكل مى گيرد و آن هم تكرار آتيلا پسيانى در نقشى كم وبيش مشابه است. او براى رخ ننمودن تشابه اش با شخصيت مجيد شهلا كمى به حاشيه رانده شده و اصلاً پرداخت نشده است، اما عصبيت او و بدبينى ها و عدم تعادل روانى اش از پس همان ميميك ها و ژست هاى پسيانى پيداست. شام آخر، مهمترين خصيصه اش اين است كه از خط اصلى جيرانى، يعنى از مسير تنشى كه اصرار داشت به آن برسد و مسبب تفاوت سبك او بود دور مى شود. او ابتدا قتل را رو مى كند و از سكانس دوم شروع مى كند به كاويدن متن قضيه، و اين كاويدن به شيوه «آب و آتش» نيست بلكه از هرگونه تنشى عارى است. در واقع پررنگ كردن مايه هاى رمانتيك و فصل هايى مثل فصل رنگ زدن خانه يا سفر به نايين، خواه ناخواه تنش را حذف مى كند و به رغم يكى دو صحنه پرخاش شوهر، كليتى نرم و آرام به بار مى دهد. گذشته از تمام اينها، فيلمى كه با تراژدى و مرگ آغاز مى شود با طنز ادامه مى يابد. شايد بتوان با شهامت گفت كه محتواى اثر با پرداخت آن در جهت عكس هم حركت كرده اند. البته فيلم را با چشم پوشى از اينكه سكته اى در مسير جيرانى است نيز مى توان نگاه كرد، در اين صورت زوج مادر و دختر فيلم جالب و موفق از آب درآمده اند. رابطه اى صميمانه و شفاف و آرام ناگهان به رقابت و تنفرى مى انجامد كه مرگ مادر را به دنبال دارد. از اينها كه بگذريم، بحث پرداخت نو و دور از كليشه زن در فيلم قرمز به يادمان هست؛ زنى محكم و مستقل. مى خواهم بگويم در سير نه چندان پيشرو آثار فيلمساز، اين مسئله هم بى نصيب نمانده است، و نطفه آن هم در همين شام آخر بسته مى شود؛ با يك نگاه جزيى نگر، زن شام آخر سمپاتيك نيست. چون هيچ دليلى نشان مان نمى دهند كه اينطور باشد. حضور همسر اين زن به حداقل رسيده و تماشاگر نيز ظلمى را كه به ميهن به عنوان يك زن تحصيلكرده امروزى مى رود نمى بيند و لمس نمى كند. در واقع در اينجا تفاوت «نگفتن» در قرمز با «نگفتن» در شام آخر مشخص مى شود، كه اولى چه خوب و آگاهانه و سودمند بوده و دومى از سر سهل گيرى. شخصيت مرد «شام آخر» در حد موجودى ترحم برانگيز مى ماند و معلوم نيست چرا زن (ميهن) با او مشكل دارد. تنش هايى كه گاهى مى بينيم، واقعى نيستند و پشتوانه محكمى براى تأثيرگذارى در بيننده ندارند، و نمونه آن زمانى است كه ستاره به مادرش مى گويد بهتر است از پدر جدا شود؛ آنجا دايه سعى مى كند چيزى را رو كند، اما تنها با يك اشاره زمزمه وار، كه آن هم ميهن براى پوشيده ماندن موضوع از ستاره (و در واقع نويسنده براى سانسور نشدن فيلم!) جلوى آن را مى گيرد و در نتيجه نقشى نمى تواند داشته باشد. شايد حتى بتوان گفت موقعيت زن در فيلم اثرى ضدزن دارد. او استاد دانشگاه است اما دايه اى دارد كه هميشه با اوست و كارهاى خانه و بزرگ كردن دخترش را انجام داده و همسرش هم از نظر مالى دختر را حمايت مى كند. فيلمساز آيتم هاى درونى زن را به كار نمى بندد و در نتيجه به جاى آنكه شخصيت از خود دفاع كند فيلمساز از شخصيت اش دفاع مى كند. اين مسئله در «صورتى» نمود بيشتر و مشخص ترى دارد....
• تك مضراب ميان سه گانه ها
«صورتى» در واقع تك مضرابى است كه ميان سه گانه اول و دوم جيرانى قرار دارد. يك كمدى رمانتيك كه جيرانى را با ژانرى تازه به پرده ها آورد و در واقع شوخى كوچكى بود با «قرمز». نگاه او به درام خانوادگى اين بار طنز است و البته كاملاً خوش بينانه. نه تنها مانند آثار قبلى تنشى نداريم بلكه در انتها همه چيز هم به خوبى و خوشى تمام مى شود. نام فيلم هم در واقع همان قرمزى است كه كمرنگ تر شده و صورتى از آب در آمده است! فيلم صورتى جدا از شوخى اش با قرمز، از خط سير اصلى جيرانى بيرون است و البته كوششى در جهت ژانرى تازه است و اين آرزوى او را تا حدى تحقق مى بخشد. اما چيزى كه به عنوان ادامه برخى رويكردهاى جيرانى در آن ديده مى شود همان دفاع از شخصيت زن قصه است كه جاى پروراندن قابليت هاى واقعى زن را گرفته. و اتفاقاً مسئله رقابتى كه ميان دو زن پيش مى آيد اين قضيه را شدت مى بخشد. اتفاق جالبى كه رخ مى دهد اين است كه آنچه جيرانى به خاطر تن ندادن به آنها تحسين شد كم كم از فيلم هاى ديگر او سر درآورد! مثلاً رقابت دو زن بر سر يك مرد! ببينيد چقدر با رويكرد او در «قرمز» يا «آب و آتش» متفاوت است كه زن بسيار راحت مى توانست از مردى خوشش نيايد. در اينكه اين فيلم يك شوخى با آن فيلم هاست شكى نيست اما به هر رو روى پيشانى آن نمى نويسند «شوخى با قرمز» بلكه مى نويسند صورتى! و فيلم به طور مستقل ديده و سنجيده مى شود. صحنه اى از فيلم در دفاع از زن مثال زدنى است و آن سكانسى است كه ليلا در عرض نيم يا يك يا فرض كنيم دو ساعت، يك فسنجان جاافتاده مى پزد كه دهان هر كسى را در شك به قابليت هاى ليلا ببندد! سعى مى كنيم در نگاه به آثار جيرانى مسئله ژانر را فراموش نكنيم و به دام مضمون نيفتيم. اما جيرانى خود به تدريج به دام اين معضل ايرانى افتاده و ما هم ناگزيريم. چنانكه بعد از صورتى، سه گانه دوم او كه با «سالاد فصل» آغاز شد كاملاً يك درام اجتماعى است. «سالاد فصل» از نزديكى هاى پايان فيلم وارد ژانر تعليق مى شود اما اين مسئله بيشتر در فيلم دوپارگى ايجاد كرده است. اگرچه جيرانى اظهار مى كند كه سه فيلم تازه او با سه فيلم قبلى متفاوت خواهند بود اما فعلاً بازهم يك زن نقش اصلى قصه او را دارد. سئوالى كه در ابتدا طرح كرديم به خاطر داريد؟ چرا سالاد فصل موقعيت قرمز را براى جيرانى به همراه ندارد؟ حالا شايد كمى پاسخش روشن شده باشد. فيلم «قرمز» فيلمى كامل و بى نقص نبود، اما چنانكه گفتيم مشخصه اى داشت كه جيرانى ِكارگردان را بر زبان ها انداخت و آن، بداعت آن در تمام زمينه ها بود. «قرمز» از جهاتى فيلمى بسيار مهم است؛ اين فيلم نگاه جيرانى به سينما را معرفى كرد و گفت كه او مى خواهد در دام مضامين اجتماعى يا جنگى تكرار شده نيفتد، قصه را در قالب يك ژانر مشخص پيش ببرد و آن را با فرمول هاى ژانر بنويسد و بسط دهد، و مانند هميشه اين مضمون و پيام نباشد كه خود را به فيلم تحميل كند، زن را طورى پرداخت كند كه غير از زنان ِ در حال آشپزى يا سبزى پاك كردن يا زنان «بى خودى قانع» فيلم هاى ديگر باشد. پوشش زن را مثل واقعيت شكل دهد و... موارد بسيار ديگر. اكنون «سالاد فصل» چه موقعيتى دارد:
مى دانيم كه مشكل اش بيش از هرچيز اين است كه چيز تازه اى براى گفتن ندارد. توطئه يك مرد براى به دام انداختن دخترى جوان، با سوء استفاده از نقطه ضعف او، كه همان ميل به رهايى از طبقه جنوب شهر است. اين قصه اى تازه نيست، هرچند مى توانست پرداختى تازه داشته باشد، اما ندارد، آيتم خاصى در آن نيست كه آن را برتر از فيلم هاى هم دوره اش كند يا متفاوت كند. حتى به تكرار ليلا حاتمى رسيده است. و موضوع مهم تر اين كه تكليف ژانر آن مشخص نيست. اينكه به چه ژانرى تعلق دارد و از چه زاويه اى بايد آن را نگاه كرد؛ ابتدا درامى اجتماعى است و از نيمه وارد تعليق مى شود. اين است كه مى توانيم بگوييم قصه در قالب ژانرى معين پيش نرفته و دچار چندپارگى است. جدا از تغييراتى كه تهيه كننده و عوامل ديگر در كار فيلمساز ايجاد مى كنند و قصه ممكن است از حالت صحيح و اصولى آن درآيد، پيش از تمام اينها پرشاخ وبرگ بودن خط اصلى قصه است كه كار را كمى مشكل كرده است. قصه شاخه هاى بسيارى دارد و تماشاگر در شخصيت ها و روابط و فلاش بك و زندان و زن روانى و برادر غيرتى و.... چه چيزهايى كه غرق نمى شود. اينجا مشكل اين است كه وقتى براى نفس كشيدن نيست و فضا فرصتى براى شكل گيرى ندارد. در بخش اول، فضا و زمان صرف چگونگى به دام افتادن دختر مى شود، و جنبه هاى اجتماعى اش به ديالوگ هاى ميان او و پسرخاله اش محدود مى شود. نيمه دوم نيز صرف فرار از پليس و رو شدن توطئه براى تماشاگر مى شود. فيلم چندان به زيربناهاى اجتماعى نمى پردازد و از سويى فيلم جنايى تعليق زا نيز نيست.
«سالاد فصل» فاصله زيادى با آثار پيشين جيرانى دارد، شايد از نظر كارگردانى و برخى ميزانسن ها فيلم بدى نيست، اما كارگردان آن جيرانى سال ۷۷ نيست كه دغدغه اش مسئله ژانر سينماى ايران بود، جيرانى سينماگر بدنه است. سينماى بدنه، از عبارات پيشنهادى خود اوست كه به آثار غالب سينما بازمى گردد. آثارى كه بايد بفروشند تا سينماى هنرى جان بگيرد. آيا مى فروشند؟

منبع: شرق

|+| نوشته شده توسط سحر در Thu 15 Sep 2005 و ساعت 19:19 | 

رامبد جوان

اسپاگتی در 8 دقیقه فیلمی است که هم می خواهد بفروشد و هم مخاطب را بخنداند.

این مشخصه در لوگوی خلاق و انرژیک فیلم و پوسترهای شاد و بازیگوشانه اش به شدت نمایان است.

رامبد جوان که تا به امروز نشان داده هنوز دوست دارد او را کودک بدانند، در اولین تجربه کارگردانی خود مجموعه ای از شوخیها را گردهم آورده و با بهره گیری از عوامل مختلف (بازیگران با سابقه و کودکان شیرین حاضر جواب )سعی در فراهم آوردن ساعاتی هر جند اندک اما شاد برای مخاطبان خود داشته است.اما آیا موفق بوده است؟

"جوان"با سابقه ای که از خود به جا گذاشته انتظار مخاطبان را بالا برده است. این توقع به سبب حضور کم نطیر او در مجموعه "خانه سبز" بود ، به گونه ای که همگان به انتطار کارهای بعدی او نشستند.

اما در اسپاگتی در 8 دقیقه او به نوعی بازیهای گذشته خود را تکرار می کند. رامبد جوان "اسپاگتی..." با رامبد جوان "صورتی" تفاوت چندانی ندارد. همان شیطنتها ، همان شلختگیهای پدر مجرد و ... به گونه ای در دل فیلم جا گرفته اند.

اما انتظاری که از فیلم داشتیم، فیلمی به سبک "دیگه چه خبر بود" فیلمی که در مسیر داستان خود، از تعریف داستان فیلمهای دیگر، بهره می برد و از خاطرات ذهنی افراد نیز استفاده می کرد. به این ترتیب فضای رسمی داستان، با دنیایی فانتزی و تخیلی همراه بود. اسپاگتی در هشت دقیقه نیز زیرداستانهای تخیلی فراوانی دارد. از حرف زدن رامبد جوان در خواب و خیال خود با سارا خوئینی ها تا صحنه هایی که برای افزایش فضای فانتزی فیلم به آن اضافه شده اند، نظیر صحنه شمشیر بازی افسانه چهره آزاد و سارا خوئینی ها، صحنه هایی با حرکات موزون که بچه ها با شادی و سروصدا به روی مبلها می پرند. صحنه دیگری که تا حدی در ادامه سیر عادی داستان فیلم قرار می گیرد صحنه ای است  که آتیلا پسیانی، افسانه چهره آزاد، محسن قاضی مرادی و حسین محب اهری به ترتیب روی پل می آیند ومثل نمایش مد ، لباسهای خود را بالا و پایین می کنند و برمی گردند.البته  فیلم صحنه های تکراری و روتینی هم دارد که اگر به تنهایی به آنها  نگاه کنیم جذابیت چندانی ندارد. روتین ترین آنها، صحنه صحبت کردن رامبد جوان با خودش در آینه است. برخی از شوخیهای فیلم کاملا پیش بینی شده و برخی دیگر از آنها از فیلمهای خارجی نظیر" تنها در خانه" و" بیل را بکش" وام گرفته شده اند.  در کل باید گفت رامبد جوان از تمامی عناصر جذاب بصری برای جذابتر کردن فیلمش بهره برده است، از رقص اسپانیولی آهنگ کامپارسیتای آتیلا پسیانی و حرکات موزون سایر بازیگران گرفته تا تقلید صحنه های فیلمهای خارجی، سوژه ای تکراری و جذاب مثل  شیفتگی پسری که توان ابراز اخساسات به دختر مورد علاقه اش را ندارد و در آخر هم برعکس همیشه، دختر از پسر خواستگاری می کند! صحنه شمشیربازی و پرتحرک دو زن که شاید در سینمای ایران بی سابقه باشد و نیز جلوه های بصری و استفاده از رنگهای شاد و مکمل و نورپردازی سفید و یکنواخت در تمامی صحنه های شاد نیز تا حدودی منحصر به فردند. اما ریتم صنه ها از یک صحنه به صحنه دیگر به سرعت تغییر می کند طوری که این مورد کمی توی ذوق می زند، در حالیکه چند صحنه درخشان(به لحاظ فیلمبرداری) در فیلم می بینیم،مثل صحنه ای که دوربین مانند یک موجود فضایی از صحنه شمشیربازی به سراغ کسانی می رود که از فاصله ای  دورتر صدای ضربات شمشیر را می شنوند. موسیقی فیلم هم عملا شنیده می شنود در حالیکه نقش اصلی پیوند دادن بین نماها را برعهده دارد. نکته جالب اینکه زمانی که دختر و پسر دزدیده شده اند و صحنه نباید شاد باشد، خبری از رنگ قرمز نیست و کج بودن تابلوی روی دیوار وظیفه القای حس عدم تعادل را برعهده دارد. به نظر می رسد کارگردان رضایت کلی خود از فیلم را فدای رضایت از برخی مشکلات در بعضی از برداشتها نموده و برعکس در برخی از صحنه ها، تاثیرگذاری آن صحنه را به بهتر شدن کل فیلم ترجیح داده است.

از سوی دیگر حضور پرانرژی آتیلا پسیانی در قالب ابلهی که می خواهد رند باشد و خلاقیت همیشگیش در متفاوت جلوه دادن نقش،موفقیت حضور او را تضمین می کند.افسانه چهره آزاد ثابت می کند بازیگر خوبی است اگر انتخابهای خوبی داشته باشد و بعد از مدتها شاهد حضور کودکانی شاد و پرجنب و جوش هستیم که حضورشان باعث همرامی مخاطبانی می شود که از داستانکهای بی شمار فیللم خسته شده اند!

اسپاگتی در 8 دقیقه را با تمام کاستیها و عدم انسجامش به عنوان اولین تجربه کارگردانی رامبد جوان می پذیریم و برای قضاوت عادلانه در مورد حرفه اش یک فیلم دیگر صبر می کنیم.  

|+| نوشته شده توسط سحر در Mon 12 Sep 2005 و ساعت 19:10 | 

رامبد جوان

گپی با رامبد جوان
از خانه ی سبز تا اسپاگتی در 8 دقیقه

رامبد جوان متولد 1350با بازي در مجموعه تلويزيوني خانه سبز به شهرت رسيد و خيلي زود توانست نويسندگي و كارگرداني بعضي از نمايشها و مجموعه ها را به عهده بگيرد .اولين مجموعه تلويزيوني اش را در سال 1380 با نام گمگشته كارگرداني كرد كه بسيار مورد توجه واقع شد.اما بهترين و كامل ترين بازي سينمايي اش را در فيلم صورتي ايفا كرد.اسپاگتی در هشت دقیقه  اولین تجربه کارگردانی او در عرصه سینماست که این روزها بسیاری را به سینما کشانده است .

 چطور این کار شکل گرفت ؟

رامبد جوان :این یک سوژه کمدی بود ومن هم کمدی دوست دارم و تصمیم گرفتم به کمک آقای طالبیان آنرا به شکل سناریو درآوریم و بسازیم .و از آنجا که فعالیت کمدی داشتم چگونگی انجام این کار برایم مفهوم بود . با آقای تخت کشیان (تهیه کننده)هم در این باره صحبت کردم و ایشان  آنرا به عنوان فیلمی که ارزش سرمایه گذاری و توانایی فروش و بازگرداندن سرمایه اولیه را دارد تایید و همکاری ما آغاز شد .
امروزه تهیه فیلم ارزان در نمی آید و متاسفانه پول آن براحتی برنمیگردد در نتیجه باید خیلی از مسائل را رعایت کرد تا فیلم فروش خوبی داشته باشد و سود هم بدهد .قصد ما ساخت یک فیلم کمدی درجه سه نبود بلکه میخواستیم علاوه بر فروش خوب فیلم محترمی (!)بسازیم .

 

چرا این اسم را انتخاب کردی ؟

رامبد جوان :این فیلم قرار بود یکسال پیش ساخته شود اسپانسر کار هم یک کمپانی تولید ماکارونی بود .شعاری که کمپانی های اسپگتی دارند این است که : اسپگتی در 10-8 دقیقه پخته میشود .بعداز اینکه ساخت فیلم یکسال به تاخیر افتاد برای آکمپانی مقدور نبود که اسپانسر کار باشد چون بودجه ای که به این کار اختصاص داده بود بسیار کم بود و ما هم از آن صرفنظر کردیم .و البته صحنه هایی که قرار بود ازپخت ماکارونی داشته باشیم تماما حذف شد .ولی اسم روی کار باقی ماند .از آنجایی که این اسم کمکی به این کمپانی نمی کرد و  هیچ ربطی هم به فیلم نداشت برای من خوشایندتر بود ؟!

 

چطور شد تصمیم گرفتید خودتان هم بازی کنید ؟

رامبد جوان :در مورد نقش خودم اول قصد داشتم از امین حیایی و یا مهران مدیری دعوت به همکاری کنم  ولی هر دوی آنها مشغول بودند و نتوانستند در این کار حضور داشته باشند . در نهایت قرار شد خود من این نقش را بازی کنم .

 

آیا همزمانی بازی و کارگردانی برای شما مشکلی بوجود آورد ؟

رامبد جوان : از آنجایی که من با نقش و فضای کار آشنا بودم در نتیجه در صحنه هایی که خودم بازی میکردم انرژی کمتری مصرف می شد .چون میدانستم چه میخواهم و توضیح اضافی به کسی نمیدادم .البته به نظر من کار کارگردانی سخت تر اما بازیگری کسالت آورتر  است ؟!

 

علت انتخاب آتیلا پسیانی چه بود ؟

رامبد جوان :این نقش شبیه به سایر نقش های آتیلا نیست . او در این کار جور دیگری بازی کرده و که البته آنرا هم خوب درآورده .یک اتفاق متفاوت همیشه با یکسری واکنش های مثبت و منفی مواجه میشود عده ای از بازی آتیلا پسیانی بسیار راضی هستند و گروهی بشدت آنرا رد میکنند .من جنس بازی آتیلا را بسیار دوست دارم . او هم به من این اطمینان را داده که در همه کارها ی من حضور خواهد داشت .

 

نحوه انتخاب سایر  بازیگران به چه صورت بود ؟

رامبد جوان :در انتخاب بازیگران خانم اینکه به لحاظ فیزیکی در یک قد و اندازه باشند بسیار اهمیت داشت .من بازی خانم چهره آزاد  را دوست دارم و به نظر من ایشان بازیگر توانایی هستند .در مورد  سارا خوئینی ها هم من تا به حال کاری از ایشان ندیده بودم وبرای اینکه با نحوه کارشان آشنا شوم سر تدوین فیلم "نقاب" رفتم .وقتی درباره فیلم با او صحبت کردم به راحتی پذیرفت و خیلی جدی با کار برخورد کرد .هر دوی این خانم ها از فیزیک و آمادگی خوبی برای اجرای حرکات رزمی برخوردار بودند.آقای محب احری و قاضی مرادی هم زوج بسیار مناسبی بودند و مصمم بودم که این دو با هم حضور داشته باشند.از لحاظ سنی و جنس بازی ههر دوی آنها بسیار مناسب بودند.

 

انتخاب بازیگران خردسال به چه شکلی بود ؟

رامبد جوان :در مورد آلما اسکوییبسیار مطمئن بودم چون همانطور که میدانید او نوه آقای نصرت کریمی است و در یک خانواده هنرمند پرورش یافته . دوربین را میشناخت و از آن ترسی نداشت و با گروه خیلی خوب همکاری میکرد .ولی در مورد محمدمهدی احمدی ترجیح دادم که برعکس آلما که بسیارحاضرجواب و سرزبان دار است پسری جدی و شبیه به آدم بزرگها باشد.به تعداد زیادی از مهدکودک سر زدیم تا اینکه بالاخره از بین آنها محمدمهدی را انتخاب کردیم .

 

 در مورد حرکات موزونی که در پلان سرزمین عجایب داشتید  توضیح دهید ؟

رامبد جوان :برای حرکات موزونی که در سرزمین عجایب داشتیم من با چند نفر از کسانیکه در تاتر حرکات موزون انجام میدهند صحبت کردم ولی در نهایت هیچکدام نتوانستند آنچه را که مدنظر من بود انجام دهند تا اینکه "هومن کیایی" دستیار دوم  که در جریان تمام خواسته های من بود برای انجام این کار انتخاب شد .بخصوص که او دوره رقص را در ایتالیا دیده بود و به نظر من خیلی خوب توانست از پس این کار برآید .

 

در طول ساخت فیلم با چه مشکلات و موانعی مواجه شدید ؟

رامبد جوان :من دوست دارم فیلم مفرح بسازم و به این نوع سینما معتقدم . چون سینما نتوانسته هیچ معضلی را در اجتماع ما حل کند پس چه بهتر که فیلم سرگرم کننده بسازیم .در این فیلم میخواستیم از visual Effect استفاده کنیم که نشد مثلا در پلان پرتاب توپ و یا مبارزه خانم ها که قرار بود ماتریکسی باشد و درهوا فیکس شوند و زد و خورد در هوا اتفاق بیفتد .

 

 حرف آخر ؟

رامبد جوان :در ساخت یک فیلم با توجه به امکانات مسائل زیادی تعیین کننده است .و شما نمیتوانید بگویید که این همان چیزی است که از همان ابتدا قصد ساختنش را داشتم .ما سعی کردیم با ساخت وتهیه این فیلم راهی را باز کنیم تا شاید در 5-4 سال آینده کمبودهایی که در ساخت این فیلم وجود داشت برطرف شود.

|+| نوشته شده توسط سحر در Sun 11 Sep 2005 و ساعت 17:13 | 

عکسهایی از نهمین جشن خانه سینما

دوباره سلام

اینم عکسایی از نهمین جشن خانه سینما:

رضا میرکریمی

گلشیفته فراهانی

فرشته صدر عرفایی, پروانه معصومی و ناصر تقوایی

استاد شجریان

مهدی هاشمی و داریوش فرهنگ

پرویز پرستویی, فرشته صدر عرفایی و کمال تبریزی

شجریان و امین تارخ

فریبا کامران و رضا کیانیان

پروانه معصومی و ناصر تقوایی

الهام حمیدی, رسول صدرعاملی و ترانه علیدوستی

 

 

 

 

|+| نوشته شده توسط سحر در Sun 11 Sep 2005 و ساعت 15:25 | 

این هم لیست برگزیدگان:

 

 

 

- روز واقعه (شهرام اسدي - عليرضا شجاع نوري)

جايزه بهترين فيلم انيميشن و عكس

چت ايروني (امير سحرخيز)

بابك برزويه (حكم)

 

- عروس آتش (خسرو سينايي - حميد فرخ نژاد)

جايزه بهترين فيلم كوتاه و فيلم مستند:

كمي بالاتر (مهدي جعفري)

از پس برقع (مهرداد اسكويي)

 

- فرش باد (كمال تبريزي - رضا كيانيان)

جايزه بهترين كيفيت لابراتواري، جلوه هاي ويژه و چهره پردازي:

لابراتوار فيلمساز (خيلي دور خيلي نزديك)

محسن روزبهاني (دوئل)

محمدرضا قومي (خيلي دور خيلي نزديك)

 

- اشك سرما (گلشيفته فراهاني - عزيزالله حميدنژاد)

جايزه بهترين صدابرداري و صداگذاري:

بهمن بني اردلان (دوئل)

مسعود بهنام، حميد نقيبي (دوئل)

 

- برگ برنده (سيروس الوند)

جايزه بهترين طراحي صحنه:

امير اثباتي (خيلي دور خيلي نزديك)

 

- دو فيلم با يك بليط (داريوش فرهنگ - مهدي هاشمي)

جايزه بهترين فيلمبرداري و تدوين:

محمود كلاري (ماهي ها عاشق مي شوند)

مصطفي خرقه پوش (دوئل)

 

- ليلي با من است (كمال تبريزي - پرويز پرستويي)

جايزه بهترين موسيقي متن و بهترين فيلمنامه:

احمد پژمان (بيد مجنون)

كامبوزيا پرتوي (كافه ترانزيت)

 

- من ترانه پانزده سال دارم (رسول صدرعاملي - ترانه عليدوستي)

جايزه بهترين بازيگر نقش مكمل زن و مرد:

الهام حميدي (خيلي دور خيلي نزديك)

محسن قاضي مرادي (ما همه خوبيم)

 

- ناخدا خورشيد (ناصر تقوايي - پروانه معصومي)

جايزه بهترين بازيگر نقش اول زن و مرد:

فرشته صدر عرفايي (كافه تزانزيت)

مسعود رايگان (خيلي دور خيلي نزديك)

 

- محمد گبرلو (رئيس انجمن نويسندگان و منتقدان)

جايزه فيلم منتخب انجمن نويسندگاه و منتقدان:

رضا ميركريمي (خيلي دور خيلي نزديك)

 

- محمدعلي نجفي (رئيس هيئت مديره خانه سينما) و محمدمهدي عسگرپور (دبير نهمين جشن خانه سينما)

جايزه بهترين كارگردان و فيلم:

خيلي دور خيلي نزديك (رضا ميركريمي)

خيلي دور خيلي نزديك (رضا ميركريمي)

|+| نوشته شده توسط سحر در Sun 11 Sep 2005 و ساعت 13:52 | 

نهمین جشن خانه سینما

هشت تنديس براي فيلم ميركريمي‌

|+| نوشته شده توسط سحر در Sun 11 Sep 2005 و ساعت 13:40 | 

مصاحبه مهناز افشار